!! LET OP !! Live uitzending kerkiensten

!! LET OP !! Live uitzending kerkiensten

In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk voorlopig niet bijgewoond worden.Ze zijn wel thuis Live te volgen via kerdienst gemist: Klik HIER.Ook kan elke lees meer:

EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirus

EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirus

EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirusVanaf zondag 15 maart om 9.20 uur op NPO 2 lees meer:

Telefonisch contact

Telefonisch contact

Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons voorstellen dat u juist nu best behoefte heeft aan even een gesprek of luisterend oor.Ook bezoeken vanuit lees meer:

  • !! LET OP !! Live uitzending kerkiensten

    !! LET OP !! Live uitzending kerkiensten

    In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk...

  • EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirus

    EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirus

    EO initieert wekelijkse tv-kerkdienst in verband met coronavirusVanaf zondag 15 maart om 9.20 uur...

  • Telefonisch contact

    Telefonisch contact

    Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons...

Quarantaine en Pasen
Wat een ongekende, vreemde tijd maken we mee: Corona heeft zo ongeveer de hele maatschappij lam gelegd.
Opeens leven we allemaal min of meer in quarantaine.
Noodgedwongen, omdat velen ziek worden en van artsen en verpleging het uiterste wordt gevraagd.
Een situatie die tot voor kort onvoorstelbaar zou zijn geweest. Een angstige en onzekere gewaarwording…
Quarantaine is een tijd van afzondering, nodig om te voorkomen dat iemand mogelijk een ander besmet met ziekte. Die naam, quarantaine, komt van het getal veertig: quarante. Want toen men nog weinig wist van besmettelijke ziektes, was veertig dagen een veilige periode om te zien of iemand geen ziekte bij zich droeg.
Pas na zo’n quarantaine was iemand weer vrij om te gaan.
Die periode stond tenminste vast. Helaas weten wij op dit moment nog helemaal niet wanneer deze Corona-quarantaine ten einde zal komen…

Veertig dagen
In de kerk kennen we nog een heel andere periode van veertig dagen: de Veertigdagentijd die ieder jaar vooraf gaat aan Pasen. Het is vanouds de vastentijd, die ingaat op Aswoensdag, direct na afloop van het carnaval. Zo is deze kerkelijke Veertigdagentijd een tijd van inkeer en soberheid, van dingen af zien en zo bewust te leven in de aanloop naar het Paasfeest – het feest van de wederopstanding.
Wie had kunnen bedenken dat nu deze twee heel verschillende periodes van veertig dagen dit jaar zo zouden samenvallen? Heeft het één dan misschien ook iets te zeggen voor het andere?

Bijzonder
Het is bijzonder om te zien hoe we in deze Corona-quarantaine van veel dingen moeten afzien. En hoe dan opeens glashelder wordt wat werkelijk belangrijk is. Er blijken heel wat dingen te zijn waar we als samenleving en persoonlijk best een tijd zonder kunnen. Terwijl zaken als zorg, omzien naar elkaar, behulpzaamheid en creativiteit komen bovendrijven als essentieel. Hoe bijzonder en waardevol dat mensen dat ook daadwerkelijk op allerlei vlakken laten zien!

Vertrouwen en hoop
Zou het Paasfeest ons dan in deze tijden ook iets te vertellen kunnen hebben? Want ook nu, ook in deze buitengewone omstandigheden, waarbij we dit feest niet eens samen in de kerk kunnen vieren: toch zal het ook dit jaar weer Pasen worden!

Misschien kan Pasen ons bepalen bij het diepe vertrouwen dat vroeg of laat elke quarantaine, iedere zware periode van angst, beproeving en tegenspoed, zelfs van diep lijden en de dood, uiteindelijk weer ten einde komt? Dan kunnen we ook de hoop blijven vasthouden: de hoop dat we als mensen straks ook weer kracht en vrijheid zullen hervinden, om weer op te krabbelen. Het zal weer Pasen worden.
Want Pasen is en blijft het feest van de wederopstanding: de opstanding van Christus als diepste voorbeeld van een kracht die ons, in leven en sterven, omgeeft, ja, die ín ons leeft – een kracht waarmee mensen zich in Godsnaam weer op kunnen richten. Hoelang de quarantaine eerst ook duurt…
En juist nu, in ieders eigen bijzondere omstandigheden, wensen we u namens de Grote Kerk van harte sterkte én hoop toe: Gezegende Paasdagen

                                                                                                                                Ds. Jelbert Versteeg
Jezus is geen rups bij Marcus 8:27-38 (NBV)
Half februari zagen wij tijdens een wandeling over de hei meerdere keren een flinke rups kruipen: zwart, roodachtig behaard, en wel een centimeter of zeven lang. Bijzonder! Maar wat was dat nu voor iets?
Om daarop het antwoord te vinden, kun je er boeken op naslaan, of op zoek gaan met de computer. De site van bijvoorbeeld de vlinderstichting blijkt dan heel behulpzaam. Door zoveel mogelijk kenmerken (grootte, kleur, vlekken, harig, een stekel op het achterlijf? etc.) aan te geven, kom je in de buurt van het juiste antwoord. Het bleef lastig, maar waarschijnlijk ging het om rupsen van de Veelvraat. Prachtige naam toch. Of, voor wie liever de officiële naam heeft: ‘Macrothylacia rubi’.

Het juiste antwoord
Soms wordt de indruk gewekt alsof het met ‘geloven’ ongeveer net zo werkt: als je maar op de juiste kenmerken let, dan moet je, volgens het boekje, wel bij het juiste antwoord uitkomen. In Marcus 8:27-38 gaat het om de vraag wie Jezus is. Op basis van de waargenomen tekenen en kenmerken (blinden gaan zien, doven horen, brood wordt vermenigvuldigd, etc.) zeggen ‘de mensen’ dat Jezus ‘Johannes de Doper’ is, of ‘Elia’, of ‘één van de profeten’. Maar als Jezus aan zijn eigen leerlingen vraagt, wie hij volgens hen is, dan antwoordt Petrus: ‘U bent de messias’. Is dat nu het juiste antwoord om bij uit te komen? Het is onder christenen vaak wel het vanzelfsprekende, aangeleerde of gewenste antwoord geworden. Als de vraag luidt ‘wie is Jezus?’, dan moet het antwoord zijn: ‘de messias’. Een antwoord volgens het boekje; wie dat antwoord geeft, heeft het goed. Dat antwoord bepaalt of je wel of niet (op de juiste manier) gelooft. Maar wat zegt dat dan eigenlijk? Het is opvallend dat Jezus zelf niet zegt dat de diverse antwoorden van ‘de mensen’ fout zijn. En hij beaamt ook niet dat zijn leerlingen het met hun antwoord ‘de messias’ goed hebben. Hij laat zich daar helemaal niet over uit. En Jezus verbiedt hen juist om daar over te praten. In zekere zin blijven woorden ‘maar’ woorden, ook als het gaat om geloven. We drukken ons nu eenmaal uit in taal. Maar woorden kunnen ook het mysterie (dat geloven ook altijd blijft) dichttimmeren. Alsof we precies weten hoe en wat. Zo kunnen woorden soms veel te veel gewicht krijgen – alsof het vooral gaat om het juiste woord als het ‘juiste antwoord’. Dan is geloven wat mij betreft toch iets anders dan bijvoorbeeld rupsen identificeren… Het gaat uiteindelijk om iets anders dan ‘volgens het boekje’ bij de juiste uitkomst komen. Geloven vraagt om een ander soort antwoord; jouw eigen unieke, persoonlijke antwoord: hoe je daadwerkelijk leeft in deze wereld. Alleen als je daarin wilt proberen Jezus na te volgen, kun je zelf gaan ontdekken wie Jezus is. Volgen heeft dan te maken met leren om niet te denken aan wat mensen willen, maar wat God wil. Niet leven uit zelfbehoud, maar durven loslaten en vertrouwen. Je niet schamen waar je voor staat. En daarom bereid zijn je kruis op te nemen. Jouw antwoord wie Jezus is, vind en geef je alleen gaandeweg.

Veertigdagentijd
En toch noemen we Jezus ‘messias’, gezalfde. Geen heerser die gezalfd is om de macht de krijgen of te grijpen, maar een mens gezalfd om puur de liefde te laten regeren, en die desnoods bereid is daar zelf aan ten onder te gaan. Juist in dit stuk in Marcus 8 kondigt Jezus ook aan dat hij zal moeten lijden, dat hij zal sterven, maar dat hij na drie dagen ook zal opstaan. Pas dat laatste laat ten volle zien wie Jezus is. In de Veertigdagentijd worden we daar weer helemaal bij bepaald. Doet me tóch nog weer denken aan die rups: die eerst als rups zijn weg over de aarde moet gaan, tot die schijnbaar eindigt in ‘het graf’ van een afgesloten cocon. Maar hij zal daaruit opnieuw verschijnen, in een nieuwe gedaante: een vlinder vol van leven. Prachtig.

                                                                                                                               Ds. Jelbert Versteeg
Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”
En de oude abt en de oude rabbi weenden tezamen. Daarna lazen zij enige paragrafen uit de Tora en spraken zachtjes over diepe dingen. Maar toen de tijd kwam voor de abt om afscheid te nemen herhaalde hij nog eens zijn vraag:
“Is er dan werkelijk niets dat u mij zou kunnen zeggen, dat mijn stervende klooster kan redden?”
“Nee, het spijt me,” antwoordde de rabbi, “alleen dít misschien: Eén van u is de Messias!”

In de dagen, weken, maanden die hierop volgden, dachten de monniken hierover na en vroegen zich af of de woorden van de rabbi een zin konden hebben. Voor ieder van hen viel wel wat te zeggen als mogelijke Messias, maar echt overtuigend was eigenlijk niemand. En de rabbi kan zeker mij niet hebben bedoeld, ik ben tenslotte maar een doodgewoon mens. Maar stel je voor dat hij toch mij bedoelt? Stel dat ik de Messias ben? O God, alstublieft niet ik! Ik kan toch onmogelijk zoveel waard zijn in uw ogen, of toch?

En terwijl zij zo nadachten, begonnen de monniken als vanzelf elkaar met buitengewoon respect te behandelen, voor het geval de ander de Messias zou zijn. En met het oog op die minieme kans dat elk van de monniken zelf de Messias zou kunnen zijn, begonnen ze zichzelf met bijzondere hoogachting te behandelen. En de mensen die kwamen om te genieten van de schoonheid van de abdijkerk en gebouwen, voelden de uitstraling van buitengewoon respect die de vijf monniken begon te omgeven. De sfeer van heel de abdij was ermee vervuld, en het was geen wonder dat er jongeren kwamen om zich bij hen aan te sluiten.

Afkomstig uit: Wil Kamminga, Een zee van leven (het verhaal dat ik heb gebruikt in mijn preek van 12 januari jl.)                                                                                                                                    

                                                                                                                            Ds. Jelbert Versteeg

Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. Jakob, het volk Israël, Jozef en Maria: ze gingen allemaal op weg. Ook Jezus was altijd onderweg: ‘De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen.’ En ook vandaag de dag zijn – comfortabel of miserabel, vrijwillig of noodgedwongen, door verlangen gedreven of door honger – miljoenen mensen op weg…

Op weg door de tijd
We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn. Het leven staat nooit vast. Al ben je in de verste verten niet avontuurlijk, al woon je je hele leven op dezelfde plek, dan nog zijn we altijd op weg: door het leven, door de tijd. Het kan niet anders. Steeds moeten we het verleden weer achterlaten, zijn we op reis in het heden, met de toekomst die onbekend voor ons ligt.
Bestemd om op weg te zijn. Maar wat is dan onze bestemming? ‘Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan’…?
Of gaat het daar niet om? Gaat het om de reis zelf, zoals vaak wordt gesteld? Of kunnen we dat niet los van elkaar zien?

Mensen van de weg
Hoe ben je op weg? Hoe wil je leven?
Eén van de oudste aanduidingen voor volgelingen van Jezus is ‘mensen van de weg’. Misschien sloeg dit op hun ‘way of life’: hun bijzondere manier van leven waarmee ze Jezus wilden navolgen. Een opvallende én aanstootgevende levensstijl van gelijkheid en vriendelijkheid, gemeenschappelijk, vreedzaam en dienstbaar. Maar misschien sloeg die weg echter wel vooral op hun geloof in Jezus Christus als de weg tot God. Of kunnen we ook dat niet los van elkaar zien?

Op weg in het nieuwe jaar
Hoe dan ook, we zijn als mens bestemd om op weg te zijn. Zo zijn we allemaal inmiddels ook weer op weg in een nieuw jaar, Anno Domini twintigtwintig nu. Wie weet wat het zal brengen?
Maar wat het ook brengt - komt het in elke levensfase, hoezeer de omstandigheden ook kunnen verkeren, niet telkens weer ten diepste aan op deze vraag: is de weg die je gaat een onbe-stem-de onderneming, of ben je op weg om als mens tot je be-stem-ming te komen?
Als je het zo stelt, is het niet minder dan de fundamentele ‘vertrouwensvraag’ van het leven. En het woordje stem is er de kern van. Is dit dan niet mooi: als je je levensweg waagt te zien als antwoord op een Stem, hoe fluisterend of uitgesproken je dat ook ervaart, dan kun je een reisgenoot, een zielsverwant, herkennen in alle anderen die op de één of andere manier ook die stem hebben vernomen. Dan ben je niet alleen, maar samen op weg.
Denk daarbij ook aan iemand als Abram – die zich door een stem geroepen wist om op weg te gaan. Als we dan in een nieuwe jaar op weg zijn, naar de toekomst als onbekend land, laten we dan vertrouwen dat die prachtige belofte aan Abram ook voor ons geldt: dat als je in vertrouwen op die Stem op weg gaat, dat je dan gezegend zult worden, en zelf ook een bron van zegen zult zijn. Goeie reis!

                                                                                                                                                      Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord


December 2019Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!


Februari 2019 De regenboog als vlag die de lading dekt

Wie heeft er vorige maand niet iets meegekregen van de ophef naar aanleiding van de zogenaamde ‘Nashville-verklaring’? Dat is een gezamenlijke verklaring over zogenaamd ‘Bijbelse seksualiteit’ vanuit streng orthodoxe hoek van de kerken, vanwege hun zorgen over de staat van het huwelijk en de hele hedendaagse cultuur.


Januari 2019  Goed voornemen voor een nieuw jaar leven: vruchten           (bij Lucas 3: 7-14) 
Zo richting halverwege januari zijn de eerste goede voornemens voor het nieuwe jaar waarschijnlijk al weer gesneuveld. En dan toch nog iets over vruchten als een goed voornemen? Inderdaad, dan gaat dit stuk niet zomaar om een gezond ‘goed voornemen’ om in het nieuwe jaar meer fruit te eten. 
Breng vruchten voort die een nieuw leven waardig zijn!’ Dat zegt Johannes de Doper tegen de mensen, als hij ze er op wijst dat hun levensstijl zo in godsnaam niet langer door kan gaan. Het moet echt anders.