Extra bericht dienst zondag 28 november

Extra bericht dienst zondag 28 november

Gemeenteleden,Ds. Jelbert Versteeg zal, helaas door omstandigheden, a.s. zondag niet voorgaan in de eredienst.Gelukkig is dhr. Drs. Bulens uit Apeldoorn bereid gevonden a.s. zondagmorgen voor te gaan. lees meer:

ACTIE KERSTPAKKETTEN 2021

ACTIE KERSTPAKKETTEN 2021

Van harte aanbevolen door de diaconieën van de Goede Herderkerk, de Grote Kerk en de Regenboogkerk!Wereldwijd zijn mensen economisch getroffen door het covid-19 virus. Ook in Nederland hebben hierdoor lees meer:

LET OP! Aangepaste corona regels

LET OP! Aangepaste corona regels

In het kader van de huidige Coronamaatregelen heeft het Moderamen van de Kerk, in haar vergadering van 15 november 2021, besloten om, voorlopig t/m 5 december 2021, tijdens de diensten geen gemeentezang lees meer:

  • Extra bericht dienst zondag 28 november

    Extra bericht dienst zondag 28 november

    Gemeenteleden,Ds. Jelbert Versteeg zal, helaas door omstandigheden, a.s. zondag niet voorgaan in...

  • ACTIE KERSTPAKKETTEN 2021

    ACTIE KERSTPAKKETTEN 2021

    Van harte aanbevolen door de diaconieën van de Goede Herderkerk, de Grote Kerk en de...

  • LET OP! Aangepaste corona regels

    LET OP! Aangepaste corona regels

    In het kader van de huidige Coronamaatregelen heeft het Moderamen van de Kerk, in haar vergadering...

De tijd van Advent: Living the dream

Advent is dromen...
Denkend aan de Advent schieten me vaak deze regels van een ooit geleerd kinderlied te binnen: ‘Advent is dromen, dat Jezus zal komen.’ De eerste helft daarvan, daar kan ik me inderdaad wel iets bij voorstellen, dat Advent met dromen te maken heeft. Dromen in de zin van hopen, verlangen, wensen – bijvoorbeeld van licht dat de duisternis doorbreekt. Heel persoonlijk misschien, hopen dat narigheid eindelijk voorbij zal gaan, de wens dat eindelijk weer nieuwe tijden zullen aanbreken. Daar kun je van dromen. Of meer in het algemeen, dromen van een wereld zonder onrecht, eindelijk vrede op aarde.
De tweede helft ervan vind ik veel lastiger: dromen ‘dat Jezus zal komen’. Is dat niet een soort kinderlijke wensdroom? Jezus die komt en alles in orde maakt? Is dat dan wat we elkaar jaar na jaar voorhouden? Wordt het dan niet veel te plat? Maar misschien mag of moet ik er dan bij bedenken dat die op het oog eenvoudige droom van ‘de komst van Jezus’ staat voor veel meer, in feite voor alles waar Jezus zelf ook voor wilde staan: voor een wereld die rechtgezet wordt, voor mensen die vrede vinden met zichzelf en elkaar, voor licht en leven die definitief sterker zullen zijn dan dood en donker. Was dat niet waar Jezus zelf van droomde, waar hij voor leefde? In wezen is dat niets minder dan Gods eigen droom van begin af aan.

Dromen zijn toch bedrog?
Maar ja, niet voor niets kennen we allemaal de uitspraak ‘de meeste dromen zijn bedrog’. Daar hoef je geen scepticus voor te zijn. Hoe zit dat dan met Advent? We vieren het jaar na jaar, maar of er nu werkelijk iets verandert?... Als Advent dromen is, wordt die droom dan ooit werkelijkheid? Dan is het eigenlijk toch niet zo gek dat velen vroeg of laat het geloof verliezen, stoppen met dromen...
Maar terwijl ik ‘dromen’ dus al zo lastig vind, doet Advent er juist nog een schepje bovenop! Met de droom van Advent gaat het niet zomaar om vrijblijvend dromen, het gaat om meer dan dat, het is veel sterker. Het gaat om verwachten. Zó dromen dat je verwacht dat het kán. Zó leven dat we ons als mens door die droom durven laten vormen, dat die droom van God onze gedachten gaat inspireren en onze keuzes en daden steeds meer sturen. Advent gaat over een droom die werkelijkheid wíl worden...

Droomhuis gezocht
Nu bestaat er een tv-programma met die titel: ‘Droomhuis gezocht’. Misschien kent u het. Daarin worden mensen geholpen bij het vinden van het huis van hun dromen. Maar ik bedoel met droomhuis nu eigenlijk ‘een huis waar gedroomd kan worden’. Want is er niet een plek nodig die mensen helpt om niet sceptisch te worden en alle geloof te verliezen, maar om te blijven dromen? Is er in deze wereld niet ‘een huis’ nodig waar die droom van een andere wereld levend gehouden wordt?
Ik zou zeggen: dat droomhuis bestaat, en het is niets minder dan... de kerk! Daar dromen we inderdaad ‘dat Jezus zal komen’. Want hij is ooit gekomen en heeft toen op aarde Gods eigen droom voorgeleefd. In hem werd die droom als het ware al werkelijkheid! Het kán dus. Het is die droom die we levend houden door Jezus’ geboorte te vieren met Kerst. En tijdens Advent leven we daar al dromend des te intensiever naar toe. Vol verwachting.
Zo zie je maar: De kerk is een droomhuis. Maar wel zo dat die droom ook meer en meer werkelijkheid kan worden. Ook in en door ons. Eigenlijk is dat dus wat ons te doen staat: Living the dream!

Jelbert Versteeg


‘De toekomst’ op korte termijn: iedere nieuwe dag

Op Startzondag hebben we een nieuw seizoen afgetrapt aan de hand van het thema ‘Van U is de toekomst’. Een thema waar we voorlopig nog niet zomaar klaar mee zijn. Of beter gezegd: met nadenken over de toekomst zijn we eigenlijk nooit klaar! Het kan dus zomaar een jaarthema worden.
In de Startdienst hebben we met nadenken over de toekomst een onderscheid gemaakt in drie perspectieven: Ten eerste: je eigen persoonlijke toekomst. Als tweede: de toekomst van deze wereld. En als derde ook de toekomst van de Grote Kerk.
In al die gevallen kun je de vraag stellen: hoe kijk je tegen de toekomst aan? Positief of negatief. Met zorg of met hoop. Met angst of met vertrouwen. Iets om tegenop te zien of naar uit te zien... Voor alle drie de gebieden is wel duidelijk dat we heel verschillend naar de toekomst kunnen kijken. Trouwens, het kan ook nog zo zijn dat mensen bewust of onbewust gewoon níet willen kijken naar de toekomst. Omdat we tegenover alle mogelijke vragen, uitdagingen en problemen eigenlijk liever de kop in het zand steken. Maar ook als we dat doen, zal de toekomst vanzelf steeds dichterbij komen...

Toekomst in het groot en in het klein
Nu maken we de toekomst vaak ‘heel groot’, en we ontkomen er ook niet aan daar soms ‘in het groot’ over na te denken - hoe lastig ook. Maar net zo goed is de toekomst steeds opnieuw ook heel ‘klein’: elke nieuwe dag die voor je ligt, is nog toekomst. Toen zij vorige maand bij ons voorging in de Grote Kerk, bleef bij mij haken dat Dorien Koetsier daarin benoemde hoe mensen soms kunnen opzien tegen elke nieuwe dag. En inderdaad, door verschillende omstandigheden en oorzaken weten sommigen uit eigen ervaring hoe het begin van een nieuwe dag al kan voelen als een loodzware last. Dan kan het alleen al een opgave zijn, een strijd om weer voldoende moed en kracht bij elkaar te verzamelen, alleen al om uit je bed te komen. Om aan de dag te beginnen. Hoe graag je dat ook anders zou willen voelen...

Morgengebed
Een tijdje geleden schreef ik een gebed, dat een morgengebed werd. Ik dacht, misschien zijn het ook voor anderen woorden die kunnen helpen om die toekomst op korte termijn, elke nieuwe dag dus, bewust aan te gaan. Niet alleen voor wie tegen de nieuwe dag opziet, maar net zo goed ook voor ieder die in alle dagelijkse drukte of sleur gemakkelijk het besef kwijtraakt dat het leven een wonderlijk geschenk is. Een dag is vaak zo weer om.
En toch is een nieuwe dag nooit vanzelfsprekend. Wij kunnen die zelf niet maken, we ontvangen iedere nieuwe dag. In die zin geldt die zin van het thema ook voor de korte termijn van een nieuwe dag: van U is de toekomst, kome wat komt.
En wij, met al onze menselijke talenten en tekortkomingen, mogen proberen er wat van te maken, om iets te betekenen voor anderen, om jezelf te ontplooien, om te vertrouwen, lief te hebben, je te verwonderen en te genieten.

Nu een nieuwe dag begonnen is,
doe mij ontwaken:
Dat ik opmerk, de adem in mijn longen
voel, de grond onder mijn voeten
hoor, het zingen van de schepping
dat ik het licht zie
dat ik leef met hart en ziel.
Amen.

ds. Jelbert Versteeg
Jonathan - een bijzondere vogel
We hebben wel vaker kauwen bij huis, want die komen af op wat er in de kippenren te vinden is. Die kauwen zijn altijd op hun hoede, ze houden sowieso afstand en bij de minste beweging gaan ze er snel vandoor. Maar op een dag in juli zat er opeens zomaar een jonge kauw voor ons achterraam. Hij zat er niet even, maar bleef zitten en keek ook aandachtig naar binnen. Alsof hij ons nauwkeurig op zat te nemen. Dat was toch wel zo opvallend dat Willemien naar buiten ging en de kauw voorzichtig benaderde. Het was een vreemde vogel, want hij vloog niet weg, was helemaal niet bang, maar kwam juist nieuwsgierig dichterbij. Met wat stukjes brood erbij at hij al snel uit de hand, en niet veel later zat hij al op een arm.

De kauw bleef de rest van de dag in de buurt, en kreeg natuurlijk nog een aantal keer wel weer wat te eten. Omdat dit nu niet meer zomaar een vogel was, maar we elkaar nu kenden moest hij (of zij?) natuurlijk ook een naam krijgen. Dat werd Jonathan. En tot nu toe is Jonathan al een week lang elke dag wel weer teruggekomen. Toch verblijft hij niet permanent in onze achtertuin, hij is soms ook best een poos weg. Misschien heeft hij zo nog wat adresjes waar wel wat te halen valt? Maar vaak zien we hem ’s ochtends al op de kliko’s zitten, in afwachting tot wij hem iets voeren. Of hij komt op de vensterbank van het keukenraam zitten, als hij ons daar binnen ziet zitten. Maar één dag hadden we hem tot ver in de middag helemaal niet meer gezien, zodat we al bijna de conclusie trokken dat de vogel nu waarschijnlijk definitief gevlogen was. Een beetje jammer, maar we dachten ‘het zij zo’, Jonathan is tenslotte een vrije vogel. Ook een jonge kauw moet, net als een kind uiteindelijk, een keer uitvliegen als de tijd rijp is. Maar zover was het toch nog niet. Tot onze blijdschap verscheen hij alsnog.

Wat moet je daar nu van denken? Ik had het eerlijk gezegd nooit zo op kauwen. Maar dit is anders. Dit is een vogel die uit zichzelf naar ons toe kwam. Die doelbewust toenadering zocht, en helemaal niet bang voor ons was, maar juist geïnteresseerd. Dat is toch zeldzaam, deze kauw is in feite een witte raaf! Natuurlijk, daar zal voedsel vast en zeker een grote rol in spelen. En misschien dat Jonathan al door anderen tam gemaakt was. Maar het voelt toch heel bijzonder. Wonderlijk. En wat mij betreft geldt het in elk geval voortaan voor kauwen: beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht...

Gedachten in vogelvlucht
Vervolgens kun je gaan mijmeren. Zijn er geen verhalen met kauwen erin? Nou, voor zover ik kon terugvinden komen in de Bijbel geen echte kauwen voor. Maar bijvoorbeeld wel raven. En al is een kauw bepaald geen raaf, verwant zijn ze wel. Dan is het opmerkelijk dat het juist een raaf is die Noach als eerste vogel loslaat als het water van de vloed is gaan zakken. Maar deze raaf ‘bleef heen en weer vliegen totdat de aarde droog was’. Die kwam dus niet meer bij Noach terug, ook al was de aarde nog niet begaanbaar. Terwijl de duif die Noach vervolgens na de raaf losliet, ook nergens een plekje kon vinden en daarom terugkeerde naar de ark om zich door Noach te laten binnenhalen. De duif was wel handtam, zoals dat bij duiven kan. Maar zelfs boven een ondergelopen aarde waagde die robuuste raaf zich niet meer binnen bereik van Noach. Daartegenover afgezet is een kleine kauw die uit zichzelf naar ons toe kwam nog een beetje extra bijzonder.
Je kunt ook denken aan de profeet Elia, die (zoals te lezen valt in I Koningen 17) tijdens een hongersnood door raven van voedsel werd voorzien: “De raven brachten hem daar ’s ochtends en ’s avonds brood en vlees, en water dronk hij uit de rivier.” Maar ja, hier zijn het de vogels die Elia voedsel brengen, terwijl het voor onze kauw Jonathan puur andersom werkt; hij heeft tot op heden tenminste nog niets voor óns meegebracht...
Toch valt er ook een overeenkomst te ontdekken met Elia. In Leviticus 11 (en Deuteronomium 14) worden namelijk alle vogelsoorten opgesomd die niet alleen moeten gelden als oneetbaar, maar ook als onrein en weerzinwekkend. Daartussen staan ook ‘alle soorten kraaien en raven’. En daar vallen dus ook kauwen onder! Maar dat hoefde Elia kennelijk niet te weerhouden van nauw contact met deze zwarte vogels. Net als ons.


Franciscaanse verbondenheid
Toch vind ik nog het mooist om te bedenken dat onze ontmoetingen met de tamme Jonathan in de verte een beetje doen denken aan Fransiscus van Assissi. Dat is immers de heilige van wie verteld wordt dat hij sprak tot de vogels, die rondom hem kwamen zitten en in alle rust naar hem luisterden, en pas weer wegvlogen nadat Franciscus ze had gezegend. Hij noemde vogels zelfs zijn lieve zusjes, zo’n sterke verwantschap voelde hij met vogels en alle dieren als medeschepselen.
Precies dat is eigenlijk ook wat Jonathan ons gebracht heeft: verwondering over de verbondenheid die je kunt voelen met medeschepselen. Dus Jonathan, dankjewel daarvoor. En uitgerekend vandaag heb ik Jonathan nog niet gezien. Zou hij nog terugkomen? We zullen zien. Maar in gedachten denk ik ‘het ga je goed!’ Inderdaad, eigenlijk als een zegen...


ds. Jelbert Versteeg

Jonathan - een bijzondere vogel

We hebben wel vaker kauwen bij huis, want die komen af op wat er in de kippenren te vinden is. Die kauwen zijn altijd op hun hoede, ze houden sowieso afstand en bij de minste beweging gaan ze er snel vandoor. Maar op een dag in juli zat er opeens zomaar een jonge kauw voor ons achterraam. Hij zat er niet even, maar bleef zitten en keek ook aandachtig naar binnen. Alsof hij ons nauwkeurig op zat te nemen. Dat was toch wel zo opvallend dat Willemien naar buiten ging en de kauw voorzichtig benaderde. Het was een vreemde vogel, want hij vloog niet weg, was helemaal niet bang, maar kwam juist nieuwsgierig dichterbij. Met wat stukjes brood erbij at hij al snel uit de hand, en niet veel later zat hij al op een arm.

De kauw bleef de rest van de dag in de buurt, en kreeg natuurlijk nog een aantal keer wel weer wat te eten. Omdat dit nu niet meer zomaar een vogel was, maar we elkaar nu kenden moest hij (of zij?) natuurlijk ook een naam krijgen. Dat werd Jonathan. En tot nu toe is Jonathan al een week lang elke dag wel weer teruggekomen. Toch verblijft hij niet permanent in onze achtertuin, hij is soms ook best een poos weg. Misschien heeft hij zo nog wat adresjes waar wel wat te halen valt? Maar vaak zien we hem ’s ochtends al op de kliko’s zitten, in afwachting tot wij hem iets voeren. Of hij komt op de vensterbank van het keukenraam zitten, als hij ons daar binnen ziet zitten. Maar één dag hadden we hem tot ver in de middag helemaal niet meer gezien, zodat we al bijna de conclusie trokken dat de vogel nu waarschijnlijk definitief gevlogen was. Een beetje jammer, maar we dachten ‘het zij zo’, Jonathan is tenslotte een vrije vogel. Ook een jonge kauw moet, net als een kind uiteindelijk, een keer uitvliegen als de tijd rijp is. Maar zover was het toch nog niet. Tot onze blijdschap verscheen hij alsnog.

Wat moet je daar nu van denken? Ik had het eerlijk gezegd nooit zo op kauwen. Maar dit is anders. Dit is een vogel die uit zichzelf naar ons toe kwam. Die doelbewust toenadering zocht, en helemaal niet bang voor ons was, maar juist geïnteresseerd. Dat is toch zeldzaam, deze kauw is in feite een witte raaf! Natuurlijk, daar zal voedsel vast en zeker een grote rol in spelen. En misschien dat Jonathan al door anderen tam gemaakt was. Maar het voelt toch heel bijzonder. Wonderlijk. En wat mij betreft geldt het in elk geval voortaan voor kauwen: beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht…

 Elia door de raaf gevoed 
schilderij van (de omgeving van) Maarten van Heemskerck, ca. 1550. Museum Catharijneconvent
Gedachten in vogelvlucht

Vervolgens kun je gaan mijmeren. Zijn er geen verhalen met kauwen erin? Nou, voor zover ik kon terugvinden komen in de Bijbel geen echte kauwen voor. Maar bijvoorbeeld wel raven. En al is een kauw bepaald geen raaf, verwant zijn ze wel. Dan is het opmerkelijk dat het juist een raaf is die Noach als eerste vogel loslaat als het water van de vloed is gaan zakken. Maar deze raaf ‘bleef heen en weer vliegen totdat de aarde droog was’. Die kwam dus niet meer bij Noach terug, ook al was de aarde nog niet begaanbaar. Terwijl de duif die Noach vervolgens na de raaf losliet, ook nergens een plekje kon vinden en daarom terugkeerde naar de ark om zich door Noach te laten binnenhalen. De duif was wel handtam, zoals dat bij duiven kan. Maar zelfs boven een ondergelopen aarde waagde die robuuste raaf zich niet meer binnen bereik van Noach. Daartegenover afgezet is een kleine kauw die uit zichzelf naar ons toe kwam nog een beetje extra bijzonder.

Je kunt ook denken aan de profeet Elia, die (zoals te lezen valt in I Koningen 17) tijdens een hongersnood door raven van voedsel werd voorzien: “De raven brachten hem daar ’s ochtends en ’s avonds brood en vlees, en water dronk hij uit de rivier.” Maar ja, hier zijn het de vogels die Elia voedsel brengen, terwijl het voor onze kauw Jonathan puur andersom werkt; hij heeft tot op heden tenminste nog niets voor óns meegebracht…

Toch valt er ook een overeenkomst te ontdekken met Elia. In Leviticus 11 (en Deuteronomium 14) worden namelijk alle vogelsoorten opgesomd die niet alleen moeten gelden als oneetbaar, maar ook als onrein en weerzinwekkend. Daartussen staan ook ‘alle soorten kraaien en raven’. En daar vallen dus ook kauwen onder! Maar dat hoefde Elia kennelijk niet te weerhouden van nauw contact met deze zwarte vogels. Net als ons.

                                                                                           

 
Sint Franciscus preekt tot de vogels
schilderij van Giotto, 1297
Franciscaanse verbondenheid

Toch vind ik nog het mooist om te bedenken dat onze ontmoetingen met de tamme Jonathan in de verte een beetje doen denken aan Fransiscus van Assissi. Dat is immers de heilige van wie verteld wordt dat hij sprak tot de vogels, die rondom hem kwamen zitten en in alle rust naar hem luisterden, en pas weer wegvlogen nadat Franciscus ze had gezegend. Hij noemde vogels zelfs zijn lieve zusjes, zo’n sterke verwantschap voelde hij met vogels en alle dieren als medeschepselen.

Precies dat is eigenlijk ook wat Jonathan ons gebracht heeft: verwondering over de verbondenheid die je kunt voelen met medeschepselen. Dus Jonathan, dankjewel daarvoor. En uitgerekend vandaag heb ik Jonathan nog niet gezien. Zou hij nog terugkomen? We zullen zien. Maar in gedachten denk ik ‘het ga je goed!’ Inderdaad, eigenlijk als een zegen…

                                                                                     ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord


Juli 2021Vragen van scholieren over de kerk

In juni werd ik weer eens benaderd door een groepje scholieren van de Noordgouw, of ik wilde meewerken aan de kerkenopdracht die zij moesten doen. Ze hebben online één van de diensten bekeken en hadden daarnaast een aantal mooie vragen aan mij als predikant. Ik vind zulke dingen altijd leuk, omdat ik er telkens weer iets van leer, wat jongeren nu wel en niet aanspreekt.


April 2021Pasen

Het onontkoombare wonder
van de zonsopkomst
elke morgen nieuw.
De onstuitbare kracht
van krokussen die de donkere grond openbreken
iedere lente weer.


Februari / maart 2021Over de ziel als zintuig voor zegen

Ontwaak mijn ziel’ – Psalm 57,9

Eind januari kon ik thuis een online college volgen van prof. dr. Govert Buijs*, een filosoof. Een filosoof die ook naar de kerk gaat, die gelooft, de Bijbel leest. En voor hem heeft dat te maken met de ziel. Interessant en aansprekend wat mij betreft. Ik probeer daarom zijn invalshoek weer te geven:


Januari 2021Lockdown… Open up!

-Alles wat verborgen is, moet openbaar worden gemaakt, en alles wat in het geheim is ontstaan, moet aan het licht komen. (Marcus 4,22)
-Let dus op of het licht dat in je is, niet verduisterd is. (Lucas 11,35)

Een diep schuldgevoel. Een verslaving. Zware schaamte ergens over. Een groot geheim dat je meedraagt. Problemen in je relatie of gezin. Bepaalde gedachten of gedragingen waarvoor je jezelf verafschuwt... Etcetera.
Een mens kan binnen in zich een last meedragen, waar een ander niets van weet. En vaak houden we het ‘t liefst ook zo. Want wat zal een ander wel niet denken, hoe zouden mensen reageren, als ze dít over je zouden weten? Het voelt als iets waarmee je nu eenmaal niet voor de dag kunt komen. Daarom houdt je het noodgedwongen verborgen. Hermetisch afgesloten, alsof het er niet is.


December 2020Twee teksten tijdens Advent

‘Ter meditatie’ opnieuw woorden van anderen. Teksten die mij aanspreken, die ik graag doorgeef, in de hoop dat de inspiratie, creativiteit en spiritualiteit ervan ook voor (jo)u van betekenis zijn in de tijd van Advent.


Oktober 2020Spinnen. En de ouderdom

Volgens mij is het weer spinnentijd. De nationale spinnentelling heeft net weer plaatsgevonden, en als je ´s ochtend naar buiten stapt voel je regelmatig opeens weer een draad spinrag in je gezicht. Óf zie je een prachtig met dauw versierd ongerept spinnenweb. Ach, je kunt er een hekel aan hebben, of het zo normaal vinden dat je het niet meer echt opmerkt, of toch maar het liefst elke spin uit de weg gaan natuurlijk, want heel wat mensen zijn immers bang voor spinnen... 



Juli / augustus 2020Racisme…
Bij Numeri 12: 1-16 (NBV)

De laatste tijd is er veel te doen over racisme en discriminatie. Wereldwijd, en zeker ook in ons eigen land. Dat racisme veroordeeld wordt, en dat mensen om geen enkele reden gediscrimineerd mogen worden, is hier niet alleen wettelijk vastgelegd, maar is ook (en komt voort uit!) een voluit christelijk grondbeginsel: dat alle mensen gelijkwaardig zijn.


Juni 2020

Meerdere soorten mussen. En troost.

Nieuwe diersoort?
Ik had er al een paar keer één waargenomen, in onze eigen achtertuin. Op de foto vastleggen was echter nog niet gelukt. Tot ik opnieuw zo’n bijzondere mus bezig zag op het terras en snel ons fototoestel erbij pakte. En inderdaad, dit moet toch wel een tot nu toe onontdekte mussensoort zijn? Een mus namelijk met een grote snor!