16-06 KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim

16-06 KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim

Zaterdag 16 juni KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim , aanvang 20.00 uurAccordeonvereniging Kunst Na Arbeid in Epe organiseert op zaterdag 16 juni a.s. een bijzonder concert lees meer:

29-05 t/m 27-07 Expositie Henk Mulder

29-05 t/m 27-07 Expositie Henk Mulder

Henk Mulder exposeert in Grote kerk Epe, van 29 mei t/m 27 juliHet was Henk Mulder (Voorst, 1948) al vroeg in zijn leven duidelijk dat hij naar de kunstacademie wilde. In het grote gezin waarin hij opgroeide lees meer:

19-05 Pleinmarkt

19-05 Pleinmarkt

Zaterdag 19 mei, PleinmarktOp zaterdag 19 mei van 9.00 tot 16.00 uur is er weer de jaarlijkse pleinmarkt.Zie ook: Inzamelen pleinmarkt lees meer:

  • 16-06 KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim

    16-06 KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim

    Zaterdag 16 juni KNA accordeon concert met Akkordeon Club 1933 uit Rüsselsheim , aanvang 20.00...

  • 29-05 t/m 27-07 Expositie Henk Mulder

    29-05 t/m 27-07 Expositie Henk Mulder

    Henk Mulder exposeert in Grote kerk Epe, van 29 mei t/m 27 juliHet was Henk Mulder (Voorst, 1948)...

  • 19-05 Pleinmarkt

    19-05 Pleinmarkt

    Zaterdag 19 mei, PleinmarktOp zaterdag 19 mei van 9.00 tot 16.00 uur is er weer de jaarlijkse...

Het derde geslacht en het vierde
Bij Exodus 20: 5 en 6 (NBV)

De laatste keer dat we in de Grote Kerk de Tien Woorden lazen (die toen in dialect klonken), hebben we deze verzen overgeslagen: ‘Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook het derde geslacht en het vierde, wanneer ze mij haten; maar als ze mij liefhebben en doen wat ik gebied, bewijs ik hun mijn liefde tot in het duizendste geslacht.
Overgeslagen ja, want zijn dit geen Bijbelverzen om je tanden op stuk te bijten? Hoe moeten we dit opvatten? Dat hangt mede af van hoe je Godsbeeld is, en hoe iemand de Bijbel leest. Vooral omdat de Bijbel bepaald niet altijd eensluidend is, maar eerder een meerstemmige bibliotheek vormt. Zo kan er op andere plaatsen net zo goed ook in benadrukt worden dat bijvoorbeeld een zoon niet hoeft te boeten voor wat zijn vader heeft misdaan. 
Maar wat moeten we dan aan met die woorden uit (onder meer) Exodus 20, over dat latere generaties moeten boeten voor wat hun (voor-)ouders hebben misdaan?

Nuchter bekeken zijn er wel degelijk genoeg dingen waarbij het zo klaar als een klontje is dat volgende generaties zullen moeten boeten voor de handelswijze van hun voorgeslacht. Denk aan het in enkele tientallen jaren opsouperen van een enorme hoeveelheid eeuwenoude natuurlijke hulpbronnen (en in het geval van Nederland ook van de opbrengsten ervan (gas)…). Denk aan de klimaatverandering en de stijgende zeespiegel. De gigantische plastic soep in de oceanen, waardoor plastic langzamerhand in de voedselketen en lichaamsweefsel terechtkomt. Kernafval. De uitputting van landbouwgrond door te intensief gebruik. Denk aan maar doorgaande vernietiging van tropisch oerwoud. Het jarenlange gebruik van asbest. Enzovoort….
Talloze voorbeelden waarbij de leefwijze en keuzes van eerdere generaties langdurig nadelige gevolgen hebben voor hun eigen kinderen en drie of vier (of nog veel meer?) nog volgende generaties. De schuld van de ouders, waarvoor de kinderen zullen moeten boeten, om zo te zeggen. En scherper gezegd: ook de schuld van ons als ‘ouders’, want wij zijn het die nu leven en nu keuzes maken (waarbij niet kiezen ook kiezen is…).

Geen één van deze dingen staat letterlijk in de Bijbel genoemd. Hoe kan dat ook, in een boek (of bibliotheek) uit zo’n andere tijd en cultuur. Toch hebben we hier dankzij de Bijbel wel een woord voor: zonde. En hoe hard die woorden ‘wanneer ze mij haten’ ons misschien ook in de oren klinken - lijkt het zo bekeken inderdaad niet alsof we God en zijn goede schepping haten?

Terwijl als we werkelijk God als Schepper zouden liefhebben en zouden doen zoals God gebiedt, of anders gezegd het ons aanreikt – verantwoordelijkheid en zorg dragen voor die schepping, ons eigen belang (of hebzucht) daaraan ondergeschikt maken – dan zou die goede aarde nog tot in het duizendste geslacht van Gods liefde kunnen getuigen! Was het niet vanaf ‘in den beginne’ zó bedoeld?

In de christelijke geloofstraditie vraagt zonde altijd om bekering, vaak vooral vanwege de schuld die op ons zelf drukt. Maar ik zou nu eerder zeggen dat bekering ook vooral wordt gevraagd heel concreet vanwege onze kinderen en volgende generaties. Zouden dan niet juist christenen hoognodig echt (uit hun comfortzone) moeten opstaan en voorop gaan om alles op alles zetten voor verandering? Zowel in hun persoonlijke leefwijze, als in onze maatschappij als geheel. 
Niet uit duurzaamheids-drammerigheid, milieu-morele superioriteit of groene bekeringsdrang, maar… uit liefde voor de schepper en de naaste - tot in het duizendste geslacht. 
(en was zoiets ook niet Jezus’ samenvatting van de wet?) 
                                                                                                                                                                Ds. Jelbert Versteeg

Meander mee

Wandelend langs het water van de beek,
die ingekaderd rechtdoor zijn weg vervolgt,
besef ik dat vele, vele druppels water
samen zijn gevloeid tot deze stroom.


Verderop kronkelt de beek weer als van nature
van links naar rechts met mooie bochten.
Meandert zo vrolijk verder door het landschap,
dat hier zoveel meer schoonheid toont.


Wandelend vormen mijn vele gedachten een stroom,
die vaak begrensd rechtlijnig is.
Maar laat ik ze de vrije loop,
dan meanderen ze spetterend alle kanten op.


Vormen samen de bron voor een stroom nieuwe ideeën
in de strakke denkpatronen van alledag.
Verlaat de rechte kaders van de kortste weg, fantaseer!
Meander mee, wordt zo een ander mens.


Arnold Vossebeld.



Tussen Pasen en Pinksteren: hoop die doet leven
Hoop
Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop meer.

Hoop
is een kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop
is niet voorspellen
of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop
is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen
omdat het kans van slagen heeft.

Hoop
is niet hetzelfde als optimisme.
Evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
ongeacht de afloop,
het resultaat.
Vaclav Havel

Een prachtige tekst van Vaclav Havel over hoop. Geen onbekende tekst trouwens, dus u heeft hem misschien al eens eerder gelezen. Maar in dit geval wil ik hem meegeven, omdat ik er iets in herken waar het op aankomt als het gaat om de kerk en de toekomst. We trappen gemakkelijk in de valkuil om de waarde en het bestaansrecht van de kerk af te meten aan de mate van ‘succes’: als het ledental afneemt, de kerkgang terugloopt, betrokkenheid verwatert – wat is er dan voor toekomst voor de kerk? 
God en geloof verdwijnen verder uit Nederland’ kopte dagblad Trouw een jaar of twee geleden al eens naar aanleiding van het onderzoek ‘God in Nederland’. Dit onderzoek bracht bijvoorbeeld aan het licht dat inmiddels 82% van de Nederlanders zelden of nooit in een kerk komt. En dat er grote diversiteit bestaat in hoe en wat mensen geloven, ook onder kerkmensen. Mensen noemen zichzelf niet alleen wel of niet gelovend ‘in God of een hogere macht’ - maar ook ietsist, spiritueel of agnost. Enkele conclusies: grenzen vervagen, de kerk is flink vergrijsd en de Nederlandse samenleving is definitief post-christelijk. 
Duidelijk genoeg, toch? De rol van kerk en geloof lijkt simpelweg uitgespeeld. Toch denk ik: zou het er niet heel anders uit komen te zien als we de focus zouden verleggen van geloof naar hoop? Want een samenleving zonder (vastomlijnd of overeenstemmend) geloof kan misschien nog wel, maar een samenleving zonder hoop is… hopeloos. Dat geldt ook voor ieder mens afzonderlijk: hoop doet leven! Geen mens kan zonder hoop. 
Dus juist hoop is nodig. Vandaar dat ik nu deze richting op begin te denken: Waar lange tijd ‘het geloof’ op de voorgrond heeft gestaan, zouden we in deze tijd als kerk misschien meer herkenbaar mogen worden als Huis van Hoop, een plek waar de hoop levend gehouden wordt en steeds opnieuw gevoed. Dan zijn we kerk, niet omdat wij (nog) zo goed geloven, maar omdat we in het spoor van Jezus steeds weer hoop ontdekken. Een overstijgende hoop, die niet van onszelf afhangt maar die we ontvangen, hoe we dat ook zelf verder invullen. Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd. 
Hoop als uitgangspunt zou ook voor onszelf (als ‘mensen van de kerk’) de ruimte kunnen geven om verre van de kramp, de angst en de zware last te blijven vanwege de toekomst. Hoop hangt immers ‘niet af van wat er in de wereld gebeurt.’ Zo bekeken gaat het er echt niet om of de kerk succes heeft, wel of geen kans van slagen, of het goed zal aflopen. Laten we hoopvol en vrijmoedig kerk zijn, vanuit de zekerheid dat het ‘zinvol is ongeacht de afloop’. 
Hoop is onontbeerlijk. Dat geldt net zo goed ook voor ieders persoonlijke leven. Zeker als bijvoorbeeld een ziekte, een sterfgeval, een ongeluk of (relatie)problemen ingrijpend inbreken in je leven. Soms weet je niet hoe je nog staande kunt blijven. Of je bent dat stadium zelfs al voorbij, en je vraagt je af of je ooit nog op kunt krabbelen. En wat als zelfs de eigen dood in de ogen moet worden gekeken? 
Dan komt het er wel op aan: is er toch nog hoop te vinden, hoop die, ondanks alles, doet leven? De kerk is dan die plek die ons erbij bepaalt dat we leven na Pasen: het diepzinnige verhaal van wederopstanding, van vernieuwing tegen alle verwachting in. Met daarbij de uitnodiging dat we als mensen mogen delen in diezelfde kracht van opstanding. De kracht die al het leven draagt, ook ons eigen leven – en zelfs daar voorbij... 
Een soort levenskunst in het licht van Pasen dus. Maar tegelijkertijd leven we ook toe naar Pinksteren als het feest van de Geest, de Geest die harten van mensen opent voor de werking van God (of, rekening houdend met de grote diversiteit van de Grote Kerk, hoe je dat ook wilt noemen: de Eeuwige/de Ene/het Heilige/de Wezenlijke/het Onvoorwaardelijke/een Kracht/de of het Onbenoembare/’Iets’…) in ons leven en in al wat leeft – en die mensen daarin verbindt met elkaar en met de hele schepping! Zo bekeken kun je dat ook de gerichtheid van de heilige Geest noemen als Havel hoop beschrijft als ‘een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.’ De Geest die mens en wereld als het ware steeds weer hoop inblaast.
Laat ik daarbij afsluiten met een mooi citaat van Paulus, Romeinen 5 vers 5: Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is.

                                                                                                                                      ds. Jelbert Versteeg



Pasen – voor wie het niet meer kan geloven

Misschien is het nodig kan het niet anders moet het zo gaan dat geloven betekent het gaan van een weg een aflopende zoals leven afscheid nemen is

afscheid nemen van taal die niet meer spreekt 
beelden en grote woorden vaste waarheden doorboord voorgegeven antwoorden eens geleerd
bezwijken tegenover de macht van de kennis en gezond verstand weerloos als een lam

afscheid van dat ongerepte oorspronkelijke vertrouwen van vaderlijke bescherming en dat alles goed komt gedesillusioneerd te gronde onder de last van wat je als mens onderweg moet dragen aan verdriet en pijn 
tot je eenmaal bij een kruispunt -met schone handen of met schroom, eindelijk opgelucht of met weemoed- moet erkennen dat het voorbij is volbracht:
geloof buigt het hoofd moet de geest geven het doek valt dat hele geloof van ooit uiteindelijk afgestorven afgelegd dood en begraven.
en op die plaats - waar eens die hele sprookjesachtige wereld van geloof, waar ooit je hoop, 
je verlangen, je idealen - rest slechts niet-weten onvermogen scepsis gestold samengebald 
in een gedenksteen grafsteen waarachter slechts een donkere leegte. 

Maar… misschien kan alleen daar geloof zich oprichten in een nieuwe gedaante
misschien een derde dag als die steen opzij een opening 

wereld voorgoed in een ander licht de Levende als een niet meer verwachte verschijning
onherkenbaar onkenbaar ongrijpbare ontmoeting hoogstpersoonlijk overmeesterd
misschien is dit pas het begin

Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2018 Genderneutraal? En beelden van Jezus.
In januari werd in enkele media bericht over een Zweedse kerk die had besloten om voortaan niet met een mannelijk maar onzijdig voornaamwoord naar Jezus te verwijzen. De kerkleiding wilde daarmee de kerk toegankelijker maken voor bijvoorbeeld transseksuelen en travestieten en duidelijk maken dat transpersonen zijn geschapen door God en hun lichamen ook behoren tot Gods mooie en unieke schepsels. De kerk erkent dat de historische Jezus een man was, maar acht dit minder relevant voor het christelijke geloof in het moderne Zweden: “Jezus is waarlijk God en waarlijk mens. Daarmee stijgt Jezus uit boven hem of haar.”


Januari 2018 Wie is welkom in de Grote Kerk? 
In de Grote Kerk Epe willen we in het bijzonder welkom heten: ieder die single is, getrouwd, gescheiden, verweduwd, samenwonend, hetero, homo, lesbo, transgender, vies rijk, vuil van armoede, yo no habla Ollandes


December 2017 Bij Johannes 1:5 Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.

Advent: uitkijken naar de komst van het licht


Oktober 2017 Als ik dan
Als ik dan mijn ogen dichtdoe
en mijn laatste adem blaas
- zal er dan iets zijn waarin ik
gelukzalig mij verbaas?


September 2017 De boom in?
Als je tegen iemand zegt ‘je kunt de boom in’, dan is dat over het algemeen niet aardig bedoeld. Het laat aan duidelijkheid niets te wensen over: die ander kan je op dat moment even niets schelen. Misschien – en moet ik zeggen hopelijk? – is het een uitdrukking die u zelden of nooit gebruikt. Maar toch. Zou het kunnen dat we, onuitgesproken, onbewust en ongewild, een ander toch best weleens die boodschap geven: je kunt de boom in? Aan de hand van het verhaal van Zacheüs wil ik daar even nader op ingaan.


Augustus 2017 Over de drempel
Er zijn vermoedelijk meer mensen dan we gewoonlijk denken, die niet of nooit naar de kerk gaan, maar eigenlijk best nieuwsgierig zijn, open staan, interesse of zelfs een zeker verlangen hebben om eens een kerkdienst mee te maken. Maar als je geen enkele link hebt met een kerk, hoe kom je dan zover? 
Hoe open, gastvrij en verwelkomend we als gemeente zelf ook dénken dat we zijn (‘bij ons is immers iedereen welkom!’) - voor wie niet bekend is met de kerk, is de stap om een keer naar de kerk te gaan, toch een behoorlijk grote. Zo ben ik een keer opgebeld door iemand, die vroeg of hij een keer naar de kerk kon komen – of dat gewoon zomaar kon of dat je je eerst moest melden of iets dergelijks.